دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۷

قد اشرقت الدنیا من نور حمیانا — البدر غدا ساقی و الکأس ثریانا

الصبوه ایمانی و الخلوه بستانی — و المشجر ندمانی و الورد محیانا

من کان له عشق فالمجلس مثواه — من کان له عقل ایاه و ایانا

من ضاق به دار او اعطشه نار — تهدیه الی عین یسترجع ریانا

من لیس له عین یستبصر عن غیب — فلیأت علی شوق فی خدمه مولانا

یا دهر سوی صدر شمس الحق تبریز — هل ابصر فی الدنیا انسانک انسانا

طوبی لک یا مهدی قد ذبت من الجهد — اعرضت عن الصوره کی تدرک معنانا

من کان له هم یفنیه و یردیه — فلیشرب و لیسکر من قهوه مولانا