دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۷۹

ز ما برگشتی و با گل فتادی — دو چشم خویش سوی گل گشادی

ز شرم روی ما گل از تو بگریخت — ز گل واگشتی اینجا سر نهادی

نهادی سر که پای من ببوسی — نیابی بوسه گل را بوسه دادی

بدان لب‌ها که بوی گل گرفته‌ست — نیابی بوسه گرچه اوستادی

برای رفع بویش این دو لب را — همی‌مالم به خاکت من ز شادی

کجا بردارم این لب از تو ای خاک — ولی فتنه توی گل را تو زادی

تو آن خاکی که از حق لطف دزدی — تو دزدی و مریدی و مرادی