دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۸۲

به بخت و طالع ما ای افندی — سفر کردی از این جا ای افندی

چراغم مرد و دودم رفت بالا — دو چشمم ماند بالا ای افندی

زمین تا آسمان دود سیاه‌ست — سیه پوشید سودا ای افندی

در این عالم مرا تنها تو بودی — بماندم بی‌تو تنها ای افندی

کجا بختی که اندر آتش تو — ببیند حال ما را ای افندی

همی‌گویم افندی ای افندی — جوابم گوی و بازآ ای افندی

چه بازآیم چه گویم من که رفتم — ورای هفت دریا ای افندی

چه حیران و چه دشمن کام گشتم — تو رحمت کن خدایا ای افندی

همی‌ترسم که تا آن رحمت آید — نماند بنده برجا ای افندی

تتیپایش افندی این چه کردی — تتیپا ثا تتیپا ای افندی