دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۸۴

شنودم من که چاکر را ستودی — کی باشم من تو لطف خود نمودی

تو کان لعل و جان کهربایی — به رحمت برگ کاهی را ربودی

یکی آهن بدم بی‌قدر و قیمت — توام آیینه ای کردی زدودی

ز طوفان فناام واخریدی — که هم نوحی و هم کشتی جودی

دلا گر سوختی چون عود بوده — وگر خامی بسوز اکنون که عودی

به زیر سایه اقبال خفتم — برون پنج حس راهم گشودی

بدان ره بی‌پر و بی‌پا و بی‌سر — به شرق و غرب شاید شد به زودی

در آن ره نیست خار اختیاری — نه ترسایی است آن جا نه جهودی

برون از خطه چرخ کبودش — رهیده جان ز کوری و کبودی

چه می‌گریی بر خندندگان رو — چه می‌پایی همان جا رو که بودی

از این شهدی که صد گون نیش دارد — بجز دنبل ببین چیزی فزودی