دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۵

ابصرت روحی ملیحا زلزلت زلزالها — انعطش روحی فقلت ویح روحی مالها

ذاق من شعشاع خمر العشق روحی جرعه — طار فی جو الهوی و استقلعت اثقالها

صار روحی فی هواه غارقا حتی دری — لو تلقاه ضریر تائه احوالها

فی الهوی من لیس فی الکونین بدر مثله — ان روحی فی الهوی من لا تری امثالها

لم تمل روحی الی مال الی ان اعشقت — رامت الاموال کی تنثر له اموالها

لم تزل سفن الهوی تجری بها مذ اصبحت — فی بحار العز و الاقبال یوما یالها

عین روحی قد اصابتها فاردتها بها — حین عدت فضلها و استکثرت اعمالها

افلحت من بعد هلک ان اعوان الهوی — اعتنوا فی امرها ان خففوا حمالها

آه روحی من هوی صدر کبیر فائق — کل مدح قالها فیه ازدرت اقوالها

ییاس النفس اللقاء من وصال فائت — حین تتلو فی کتاب الغیب من افعالها

حبذا احسان مولی عاد روحا اذ نفث — ناولتها شربه صفی لها احوالها

ان روحی تقشع اللقیات فی الماضی مدا — ثم لا تبصر مضی اذ تفکر استقبالها

اختفی العشق الثقیل فی ضمیری دره — ان روحی اثقلت من دره قد شالها

مثله ان اثقل الیوم المخاض حره — اوقعتها فی ردی لم تغنها احجالها

غیر ان سیدا جادت لها الطافه — ان روحی ربوه و استنزلت اطلالها

سیدا مولی عزیزا کاملا فی امره — شمس دین مالک اوفت لها آمالها

صادف المولی بروحی و هی فی ذاک الردی — من زمان اکرمته ما رات اذلالها

جاء من تبریز سربال نسیج بالهوی — اکتست روحی صباحا انزعت سربالها

قالت الروح افتخارا اصطفانا فضله — ثم غارت بعد حین من مقال نالها