دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۶۰

با دل گفتم «چرا چنینی؟» — «تا چند به عشق هم‌نشینی؟»

دل گفت چرا تو هم نیایی — تا لذت عشق را ببینی؟

گر آب حیات را بدانی — جز آتش عشق کی گزینی؟

ای گشته چو باد از لطافت — پرباده شده چو ساتگینی

چون آب، تو جان نقش‌هایی — چون آینه، حسن را امینی

هر جان خسیس کآن ندارد — می‌پندارد که تو همینی

ای آنک تو جان آسمانی! — هر چند به صورت از زمینی

ای خرد شکسته همچو سرمه — تو سرمهٔ دیدهٔ یقینی

ای لعل! تو از کدام کانی؟ — در حلقه درآ که خوش نگینی

ای از تو خجل هزار رحمت — آن دم که چو تیغ پر ز کینی

شمس تبریز صورتت خوش — و اندر معنی چه خوش معینی