دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۵۹

گویم سخن لب تو یا نی — ای لعل لب تو را بها نی

ای گفته ما غلام آن دم — کآنجا همگی توی و ما نی

اینجا که منم به جز خطا نی — وآنجا که توی بجز عطا نی

اینجا گفتن ز روی جسم است — وآنجا همه هستی است جا نی

سیاره همی‌روند پا نی — صد مشک روانه و سقا نی

رنجورانند همچو ایوب — دریافته صحت و دوا نی

بی چشمانند همچو یعقوب — بینا شده چشم و توتیا نی

ره پویانند همچو ماهی — بینند طریق‌ها ضیا نی

از رشک تو من دهان ببستم — شرح تو رسد به منتها نی