دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۶۲

در عشق هر آنک شد فدایی — نبود ز زمین بود سمایی

زیرا که بلای عاشقی را — جانی شرط است کبریایی

زخم آیت بندگان خاص است — سردفتر عاشق خدایی

کاین عالم خاک خاک ارزد — آن جا که بلا کند بلایی

یک جو ز بلاش گنج زرهاست — ای بر سر گنج بین کجایی

از سوزش آفتاب محنت — در عشق چو سایه همایی

ای آنک تو بوی آن نداری — تو لایق آن بلا نیایی

لایق نبود به زخم او را — الا که وجود مرتضایی