دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۶۳

عشق است دلاور و فدایی — تنهارو و فرد و یک قبایی

ای از شش و پنج مهره برده — آورده تو نرد دلربایی

یکتا شده خوش ز هر دو عالم — بربوده ز یک دلان دوتایی

آخر تو چه جوهر و چه اصلی — ای پاک ز جای از کجایی

در عالم کم زنان چه بیشی — در خطه دل چه جان فزایی

نتوان ز تو عشق صبر کردن — صبرا تو در این هوس نشایی

نادیده مکن چو دیده‌ای تو — بیگانه مرو چو آشنایی

تا ما ماییم جمله ابریم — بی ظلمت ما مها تو مایی

در پای غمش چه دیدی ای جان — کاین دست گشاده در دعایی

ای دل ز قضا چه رو نمودت — کز عشق تو طالب بلایی

رفتم بر عشق کاین به چند است — گفتا که نباشد این بهایی

الا بر شاه شمس تبریز — سر پای کنی به سر بیایی