دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۷۳

با یار بساز تا توانی — تا بی‌کس و مبتلا نمانی

بر آب حیات راه یابی — گر سر موافقت بدانی

با سایه یار رو یکی شو — منمای ز خویشتن نشانی

گر رطل گران دهند درکش — ای جان بگذار این گرانی

ای دل مپذیر بیش صورت — می‌باش چو آب در روانی

پذرفتن صورت از جمادی است — مفسر اگر از رحیق جانی

در مجلس دل درآ که آن جا — عیش است و حریف آسمانی