دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۷۲

ای آنک تو خواب ما ببستی — رفتی و به گوشه‌ای نشستی

ما را همه بند دام کردی — ما بند شدیم و تو بجستی

جز دام تو نیست کفر و ایمان — یا رب که چه بس درازدستی

گر خواب و قرار رفت غم نیست — دولت بر ماست چون تو هستی

چون ساقی عاشقان تو باشی — پس باقی عمر ما و مستی

ای صورت جان و جان صورت — بازار بتان همه شکستی

ما را چو خیال تو بود بت — پس واجب گشت بت پرستی

عقل دومی و نفس اول — ای آمده بهر ما به پستی

این وهم من است شرح تو نیست — تو خود هستی چنانک هستی