دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۷۵

مرغ دل پران مبا جز در هوای بیخودی — شمع جان تابان مبا جز در سرای بیخودی

آفتاب لطف حق بر عاشقان تابنده باد — تا بیفتد بر همه سایه همای بیخودی

گر هزاران دولت و نعمت ببیند عاشقی — ناید اندر چشم او الا بلای بیخودی

بنگر اندر من که خود را در بلا افکنده‌ام — از حلاوت‌ها که دیدم در فنای بیخودی

جان و صد جان خود چه باشد گر کسی قربان کند — در هوای بیخودی و از برای بیخودی

عاشقا کمتر نشین با مردم غمناک تو — تا غباری درنیفتد در صفای بیخودی

باجفا شو با کسی کو عاشق هشیاری است — تا بیابی ذوق‌ها اندر وفای بیخودی

بیخودی را چون بدانی سروری کاسد شود — ای سری و سروری‌ها خاک پای بیخودی

خوش بود ظاهر شدن بر دشمنان بر تخت ملک — لیک آن‌ها هیچ نبود جان به جای بیخودی

گر تو خواهی شمس تبریزی شود مهمان تو — خانه خالی کن ز خود ای کدخدای بیخودی