دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۷۶

ای رها کرده تو باغی از پی انجیرکی — حور را از دست داده از پی کمپیرکی

من گریبان می‌درانم حیف می‌آید مرا — غمزه کمپیرکی زد بر جوانی تیرکی

پیرکی گنده دهانی بسته صد چنگ و جلب — سر فروکرده ز بامی تا درافتد زیرکی

کیست کمپیرک یکی سالوسک بی‌چاشنی — تو به تو همچون پیاز و گنده همچون سیرکی

میرکی گشته اسیر او گرو کرده کمر — او به پنهانی همی‌خندد که ابله میرکی

نی به بستان جمال او شکوفه تازه‌ای — نی به پستان وفای آن سلیطه شیرکی

خود ببینی چونک بگشاید اجل چشمت ورا — رو چو پشت سوسمار و تن سیه چون قیرکی

نی خمش کن پند کم ده بند خواجه بس قوی است — می‌کشد زنجیر مهرش بی‌مدد زنجیرکی