دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۸۶

آتشینا آب حیوان از کجا آورده‌ای — دانم این باری که الحق جان فزا آورده‌ای

مشرق و مغرب بدرد همچو ابر از یک دگر — چون چنین خورشید از نور خدا آورده‌ای

خیره گان روی خود را از ره و منزل مپرس — چون بر ایشان شعله‌های کبریا آورده‌ای

احمقی باشد اگر جانی بمیرد بعد از این — چون چنین دریای جوشان از بقا آورده‌ای

از قضا و از قدر مر عاشقان را خوف نیست — چون قدر را مست گشته با قضا آورده‌ای

می‌نگنجد جان ما در پوست از شادی تو — کاین جمال جان فزا از بهر ما آورده‌ای

شمس تبریزی جفا کردی و دانم این قدر — کز میان هر جفایی صد وفا آورده‌ای