دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۹۳

این چه چتر است این که بر ملک ابد برداشتی — یادآوردی جهان را ز آنک در سر داشتی

زلف کفر و روی ایمان را چرا درساختی — ز آنک قصد مؤمن و ترسا و کافر داشتی

جان همی‌تابید از نور جلالت موج موج — ز آنک تو در بحر جان دریا و گوهر داشتی

پیش حیرتگاه عشقت جمله شیران در طلب — بس که لرزیدند و افتادند و تو برداشتی

هم تو جان را گاه مسکین و اسیر انداختی — هم تواش سلطان و شاهنشاه و سنجر داشتی

صد هزاران را میان آب دریا سوختی — صد هزاران را میان آتشی تر داشتی

در یکی جسم طلسم آدمی اندر نهان — ای بسی خورشید و ماه و چرخ و اختر داشتی

در چنین جسم چو تابوتی میان خون و خاک — این شهید روح را هر لحظه خوشتر داشتی

آفتابا پیش تو هر ذره‌ای کو شکر کرد — مر دهان شکر او را پر ز شکر داشتی

از نمک‌های حیاتت این وجود مرده را — تازه و خوش بو چو ورد و مشک و عنبر داشتی

شمس تبریزی ز عشقت من همه زر می‌زنم — ز آنک تو بالا و پست عشق پرزر داشتی