دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۹۹

بی‌گهان شد بهر رفتن سوی روزن ننگری — آتشی اندرزنی از سوی مه در مشتری

منگر آخر سوی روزن سوی روی من نگر — تا ز روی من به روزن‌های غیبی بنگری

روی زرینم به هر سو شش جهت را لعل کرد — تا ز لعل تو بیاموزید رویم زرگری

شش‌جهت گوساله‌ای زرین و بانگش بانگ زر — گاوکان بر بانگ زر مستان سحر سامری

شیرگیرا گاو و گوساله به بانگ زر سپار — چونک شیر و شیرگیر جام صرف احمری

دشمن اسلام زلف کافرت ما را بگفت — دور شو گر مؤمنی و پیشم آ گر کافری

گفتمش این لاف‌ها از شمس تبریزیستت — گفت آری و برون آورد مِهر دلبری