دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۰۳

ساقیا شد عقل‌ها هم خانه دیوانگی — کرده مالامال خون پیمانه دیوانگی

صد هزاران خانه هستی به آتش درزده — تشنگان مرد و زن مردانه دیوانگی

ما دوسر چون شانه‌ایم ایرا همی‌زیبد به عشق — در سر زنجیر زلفش شانه دیوانگی

در چنین شمعی نمی‌بینی که از سلطان عشق — دم به دم در می‌رسد پروانه دیوانگی

پنبه در گوشند جان و دل ز افسانه دو کون — تا شنیدند از خرد افسانه دیوانگی

کفش‌های آهنین جان پاره کرد اندر رهش — چون در او آتش بزد جانانه دیوانگی

عقل آمد با کلید آتشین آن جا ولیک — جز کلید او نبد دندانه دیوانگی

چونک عقل از شمس تبریزی به حیرت درفتاد — تا شده یاران و ما دیوانه دیوانگی