دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۲۶

همه چون ذره روزن ز غمت گشته هوایی — همه دردی کش و شادان که تو در خانه مایی

همه ذرات پریشان همه کالیوه و شادان — همه دستک زن و گویان که تو خورشیدلقایی

همه در بخت شکفته همه با لطف تو خفته — همه در وصل بگفته که خدایا تو کجایی

همه همخوابه رحمت همه پرورده نعمت — همه شه زاده دولت شده در دلق گدایی

چو من این وصل بدیدم همه آفاق دویدم — طلبیدم نشنیدم که چه بد نام جدایی

بجز از باطن عاشق بود آن باطل عاشق — که ورای دل عاشق همه فعل است و دغایی

تو بر آن وصل خدایی تو بر آن روح بقایی — مده از جهل گوایی هله تا ژاژ نخایی