دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۲۵

مثل ذره روزن همگان گشته هوایی — که تو خورشیدشمایل به سر بام برآیی

همه ذرات پریشان ز تو کالیوه و شادان — همه دستک زن و گویان که تو در خانه مایی

همه در نور نهفته همه در لطف تو خفته — غلط انداز بگفته که خدایا تو کجایی

همه همخوابه رحمت همه پرورده نعمت — همه شه زاده دولت شده در لبس گدایی

چو من این وصل بدیدم همه آفاق دویدم — طلبیدم نشنیدم که چه بد نام جدایی

مگر این نام نقیبی بود از رشک رقیبی — چه رقیبی چه نقیبی همه مکر است و دغایی

بجز از روح بقایی به جز از خوب لقایی — مده از جهل گوایی هله تا ژاژ نخایی