دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۳۲

صنما چنان لطیفی که به جان ما درآیی — صنما به حق لطفت که میان ما درآیی

تو جهان پاک داری نه وطن به خاک داری — چه شود اگر زمانی به جهان ما درآیی

تو لطیف و بی‌نشانی ز نهان‌ها نهانی — بفروزد این نهانم چو نهان ما درآیی

چو تو راست ای سلیمان همگی زبان مرغان — تو به لب چه شهد بخشی چو زبان ما درآیی

به جهان ملک توی بس نکشد کمان تو کس — بپرم چو تیر اگر تو به کمان ما درآیی

بخرام شمس تبریز که تو کیمیای حقی — همه مس ما شود زر چو به کان ما درآیی