دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۳۳

سوی باغ ما سفر کن بنگر بهار باری — سوی یار ما گذر کن بنگر نگار باری

نرسی به باز پران پی سایه‌اش همی‌ دو — به شکارگاه غیب آ بنگر شکار باری

به نظاره و تماشا به سواحل آ و دریا — بِسِتان ز اوجِ موجش دُرِ شاهوار باری

چو شکار گشت باید، به کمند شاه اولی — چو برهنه گشت باید، به چنین قمار باری

بکشان تو لنگ لنگان ز بدن به عالم جان — بنگر ترنج و ریحان گل و سبزه زار باری

هله چنگیان بالا ز برای سیم و کالا — به سماع زهرهٔ ما بزنید تار باری

به میان این ظریفان به سماع این حریفان — ره بوسه گر نباشد برسد کنار باری

به چنین شراب ارزد ز خمار خسته بودن — پی این قرار برگو دل بی‌قرار باری

ز سبو فغان برآمد که ز تَفّ‌ِ مِی‌ شکستم — هله ای قدح به پیش آ بِسِتان عقار باری

پی خسروان شیرین هنر است شور کردن — به چنین حیات جان‌ها دل و جان سپار باری

به دکان عشق روزی ز قضا گذار کردم — دل من رمید کلی ز دکان و کار باری

من از آن درج گذشتم که مرا تو چاره سازی — دل و جان به باد دادم تو نگاه دار باری

هله بس کنم که شرحش شه خوش بیان بگوید — هله مطرب معانی غزلی بیار باری