دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۳۵

ز گزاف ریز باده که تو شاه ساقیانی — تو نه‌ای ز جنس خلقان تو ز خلق آسمانی

دو هزار خنب باده نرسد به جرعه تو — ز کجا شراب خاکی ز کجا شراب جانی

می و نقل این جهانی چو جهان وفا ندارد — می و ساغر خدایی چو خداست جاودانی

دل و جان و صد دل و جان به فدای آن ملاحت — جز صورتی که داری تو به خاکیان چه مانی

بزن آتشی که داری به جهان بی‌قراری — بشکاف ز آتش خود دل قبه دخانی

پر و بال بخش جان را که بسی شکسته پر شد — پر و بال جان شکستی پی حکمتی که دانی

سخنم به هوشیاری نمکی ندارد ای جان — قدحی دو موهبت کن چو ز من سخن ستانی

که هر آنچ مست گوید همه باده گفته باشد — نکند به کشتی جان جز باده بادبانی

مددی که نیم مستم بده آن قدح به دستم — که به دولت تو رستم ز ملولی و گرانی

هله ای بلای توبه بدران قبای توبه — بر تو چه جای توبه که قضای ناگهانی

تو خراب هر دکانی تو بلای خان و مانی — زه کوه قاف گیری چو شتر همی‌کشانی

عجب آن دگر بگویم که به گفت می‌نیاید — تو بگو که از تو خوشتر که شه شکربیانی