دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۳۴

به مبارکی و شادی بستان ز عشق جامی — که ندا کند شرابش که کجاست تلخکامی

چه بود حیات بی‌او هوسی و چارمیخی — چه بود به پیش او جان دغلی کمین غلامی

قدحی دو چون بخوردی خوش و شیرگیر گردی — به دماغ تو فرستد شه و شیر ما پیامی

خنک آن دلی که در وی بنهاد بخت تختی — خنک آن سری که در وی می ما نهاد کامی

ز سلام پادشاهان به خدا ملول گردد — چو شنید نیکبختی ز تو سرسری سلامی

به میان دلق مستی به قمارخانه جان — بر خلق نام او بد سوی عرش نیک نامی

خنک آن دمی که مالد کف شاه پر و بالش — که سپیدباز مایی به چنین گزیده دامی

ز شراب خوش بخورش نه شکوفه و نه شورش — نه به دوستان نیازی نه ز دشمن انتقامی

همه خلق در کشاکش تو خراب و مست و دلخوش — همه را نظاره می‌کن هله از کنار بامی

ز تو یک سؤال دارم بکنم دگر نگویم — ز چه گشت زر پخته دل و جان ما ز خامی