دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۳۹

بکشید یار گوشم که تو امشب آن مایی — صنما بلی ولیکن تو نشان بده کجایی

چو رها کنی بهانه بدهی نشان خانه — به سر و دو دیده آیم که تو کان کیمیایی

و اگر به حیله کوشی دغل و دغا فروشی — ز فلک ستاره دزدی ز خرد کله ربایی

شب من نشان مویت سحرم نشان رویت — قمر از فلک درافتد چو نقاب برگشایی

صنما تو همچو شیری من اسیر تو چو آهو — به جهان کی دید صیدی که بترسد از رهایی

صنما هوای ما کن طلب رضای ما کن — که ز بحر و کان شنیدم که تو معدن عطایی

همگی وبالم از تو به خدا بنالم از تو — بنشان تکبرش را تو خدا به کبریایی

ره خواب من چو بستی بمبند راه مستی — ز همه جدام کردی مده از خودم جدایی

مه و مهر یار ما شد به امید تو خدا شد — که زهی امید زفتی که زند در خدایی

همه مال و دل بداده سر کیسه برگشاده — به امید کیسه تو که خلاصه وفایی

همه را دکان شکسته ره خواب و خور ببسته — به امید آن نشسته که ز گوشه‌ای درآیی

به امید کس چه باشی که توی امید عالم — تو به گوش می چه باشی که توی می عطایی

به درون توست یوسف چه روی به مصر هرزه — تو درآ درون پرده بنگر چه خوش لقایی

به درون توست مطرب چه دهی کمر به مطرب — نه کم است تن ز نایی نه کم است جان ز نایی