دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۴۰

منگر به هر گدایی که تو خاص از آن مایی — مفروش خویش ارزان که تو بس گران بهایی

به عصا شکاف دریا که تو موسی زمانی — بدران قبای مه را که ز نور مصطفایی

بشکن سبوی خوبان که تو یوسف جمالی — چو مسیح دم روان کن که تو نیز از آن هوایی

به صف اندرآی تنها که سفندیار وقتی — در خیبر است برکن که علی مرتضایی

بستان ز دیو خاتم که توی به جان سلیمان — بشکن سپاه اختر که تو آفتاب رایی

چو خلیل رو در آتش که تو خالصی و دلخوش — چو خضر خور آب حیوان که تو جوهر بقایی

بسکل ز بی‌اصولان مشنو فریب غولان — که تو از شریف اصلی که تو از بلند جایی

تو به روح بی‌زوالی ز درونه باجمالی — تو از آن ذوالجلالی تو ز پرتو خدایی

تو هنوز ناپدیدی ز جمال خود چه دیدی — سحری چو آفتابی ز درون خود برآیی

تو چنین نهان دریغی که مهی به زیر میغی — بدران تو میغ تن را که مهی و خوش لقایی

چو تو لعل کان ندارد چو تو جان جهان ندارد — که جهان کاهش است این و تو جان جان فزایی

تو چو تیغ ذوالفقاری تن تو غلاف چوبین — اگر این غلاف بشکست تو شکسته دل چرایی

تو چو باز پای بسته تن تو چو کنده بر پا — تو به چنگ خویش باید که گره ز پا گشایی

چه خوش است زر خالص چو به آتش اندرآید — چو کند درون آتش هنر و گهرنمایی

مگریز ای برادر تو ز شعله‌های آذر — ز برای امتحان را چه شود اگر درآیی

به خدا تو را نسوزد رخ تو چو زر فروزد — که خلیل زاده‌ای تو ز قدیم آشنایی

تو ز خاک سر برآور که درخت سربلندی — تو بپر به قاف قربت که شریفتر همایی

ز غلاف خود برون آ که تو تیغ آبداری — ز کمین کان برون آ که تو نقد بس روایی

شکری شکرفشان کن که تو قند نوشقندی — بنواز نای دولت که عظیم خوش نوایی