دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۴۴

تو کیی در این ضمیرم که فزونتر از جهانی — تو که نکته جهانی ز چه نکته می‌جهانی

تو کدام و من کدامم تو چه نام و من چه نامم — تو چه دانه من چه دامم که نه اینی و نه آنی

تو قلم به دست داری و جهان چو نقش پیشت — صفتیش می‌نگاری صفتیش می‌ستانی

چو قلم ز دست بنهی بدهیش بی‌قلم تو — صفتی که نور گیرد ز خطاب لن ترانی

تن اگر چه در دوادو اثر نشان جان است — بنماید از لطافت رخ جان بدین نشانی

سخن و زبان اگر چه که نشان و فیض حق است — به چه ماند این زبانه به فسانه زبانی

گل و خار و باغ اگر چه اثری است ز آسمان‌ها — به چه ماند این حشیشی به جمال آسمانی

وگر آسمان و اختر دهدت نشان جانان — به چه ماند این دو فانی به جلالت معانی

بفروز آتشی را که در او نشان بسوزد — به نشان رسی تو آن دم که تو بی‌نشان بمانی

هجر الحبیب روحی و هما بلامکان — حجبا عن المدارک لنهایه التدانی

و هوائه ربیع نضرت به جنان — و جنانه محیط و جنانه جنانی