دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۴۵

بت من به طعنه گوید چه میان ره فتادی — صنما چرا نیفتم ز چنان میی که دادی

صنما چنان فتادم که به حشر هم نخیزم — چو چنان قدح گرفتی سر مشک را گشادی

شده‌ام خراب لیکن قدری وقوف دارم — که سرم تو برگرفتی به کنار خود نهادی

صنما ز چشم مستت که شرابدار عشق است — بدهی می و قدح نی چه عظیم اوستادی

کرم تو است این هم که شراب برد عقلم — که اگر به عقل بودی شکافدی ز شادی

قدحی به من بدادی که همی‌زنم دو دستک — که به یک قدح برستم ز هزار بی‌مرادی

به دو چشم شوخ مستت که طرب بزاد از وی — که تو روح اولینی و ز هیچ کس نزادی