دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۴۹

ز بهار جان خبر ده هله ای دم بهاری — ز شکوفه‌هات دانم که تو هم ز وی خماری

بشکف که من شکفتم تو بگو که من بگفتم — صفت صفا و یاری ز جمال شهریاری

اثری که هست باقی ز ورای وهم اکنون — برود به آفتابی که فزود از شراری

چو رسید نوبهاران بدرید زهره دی — چو کسی به نزع افتد بزند دم شماری

همه باغ دام گشته همه سبزفام گشته — گل و لاله جام بر کف که هلا بیا چه داری

گل و لاله‌ها چو دام‌اند و نظاره گر چو صیدی — که شکوفه‌ها چو دام و همه میوه‌ها شکاری

به سمن بگفت سوسن به دو چشم راست روشن — که گذاشت خاک خاکی و گذاشت خار خاری

صنما چه رنگ رنگی ز شراب لطف دنگی — بر شاه عذرت این بس که خوشی و خوش عذاری

رخ لاله برفروزان و رمان ز چشم نرگس — که به چشم شوخ منگر به بتان به طبل خواری

چو نسیم شاخه‌ها را به نشاط اندرآرد — بوزد به دشت و صحرا دم نافه تتاری

چو گذشت رنج و نقصان همه باغ گشت رقصان — که ز بعد عسر یسری بگشاد فضل باری

همه شاخه‌هاش رقصان همه گوشه‌هاش خندان — چو دو دست نوعروسان همه دستشان نگاری

همه مریمند گویی به دم فرشته حامل — همه حوریند زاده ز میان خاک تاری

چو بهشت جمله خوبان شب و روز پای کوبان — سر و آستین فشانان ز نشاط بی‌قراری

به بهار ابر گوید بدی ار نثار کردم — جهت تو کردم آن هم که تو لایق نثاری

به بهار بنگر ای دل که قیامت است مطلق — بد و نیک بردمیده همه ساله هر چه کاری

که بهار گوید ای جان دم خود چو دانه‌ها دان — بنشان تو دانه دم که عوض درخت آری

چو گشاد رازها را به بهار آشکارا — چه کنی بدین نهانی که تو نیک آشکاری