دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۵۴

برسید لک لک جان که بهار شد کجایی — بشکفت جمله عالم گل و برگ جان فزایی

رخ یوسفان ببینی که ز چاه سر برآرد — همه گلرخان ببینی که کنند خودنمایی

ثمرات دل شکسته به درون خاک بسته — بگشاده دیده دیده ز بلای دی رهایی

خضر و سمن چو رندان بشکسته‌اند زندان — گل و لاله شاد و خندان ز سعادت عطایی

همه مریمان کامل همه بکر و گشته حامل — بنموده عارفان دل به جناب کبریایی

چو شکوفه کرد به بستان ز ره دهن چو مستان — تو نصیب خویش بستان ز زمانه گر ز مایی

به مثال گربه هر یک به دهان گرفته کودک — سوی مادران گلشن به نظاره چون نیایی

بنگر به مرغ خوش پر چو خطیب فوق منبر — به ثنا و حمد داور بگرفته خوش نوایی