دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۵۵

هله ای دلی که خفته تو به زیر ظل مایی — شب و روز در نمازی به حقیقت و غرایی

مه بدر، نور بارد سگ کوی بانگ دارد — ز برای بانگ هر سگ مگذار روشنایی

به نماز نان برسته جز نان دگر چه خواهد — دل همچو بحر باید که گهر کند گدایی

اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا — بستان میی که یابی ز تفش ز خود رهایی

به خدا به ذات پاکش که میی است کز حراکش — برهد تن از هلاکش به سعادت سمایی

بستان مکن ستیزه تو بدین حیات ریزه — که حیات کامل آمد ز ورای جان فزایی

بهلم دگر نگویم که دریغ باشد ای جان — بر کور یوسفی را حرکات و خودنمایی