دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۵۶

صنما چگونه گویم که تو نور جان مایی — که چه طاقت است جان را چو تو نور خود نمایی

تو چنان همایی ای جان که به زیر سایه تو — به کف آورند زاغان همه خلعت همایی

کرم تو عذرخواه همه مجرمان عالم — تو امان هر بلایی تو گشاد بندهایی

توی گوهری که محو است دو هزار بحر در تو — توی بحر بی‌کرانه ز صفات کبریایی

به وصال می‌بنالم که چه بی‌وفا قرینی — به فراق می‌بزارم که چه یار باوفایی

به گه وصال آن مه چه بود خدای داند — که گه فراق باری طرب است و جان فزایی

دل اگر جنون آرد خردش تویی که رفتی — رخ توست عذرخواهش به گهی که رخ گشایی