دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۵۸

صنما تو همچو آتش قدح مدام داری — به جواب هر سلامی که کنند جام داری

ز برای تو اگر تن دو هزار جان سپارد — ز خداش وحی آید که هنوز وام داری

چو حقت ز غیرت خود ز تو نیز کرد پنهان — به درون جان چاکر چه پدید نام داری

چو سلام تو شنیدم ز سلامتی بریدم — صنما هزار آتش تو در آن سلام داری

ز پی غلامی تو چو بسوخت جان شاهان — به کدام روی گویم که چو من غلام داری

تو هنوز روح بودی که تمام شد مرادت — بجز از برای فتنه به جهان چه کام داری

توریز بخت یارت به خدا که راست گویی — که میان شیرمردان چو ویی کدام داری

تبریز شاد بادا که ز نور و فر آن شه — دو هزار بیش چاکر چو یمن چو شام داری

نظر خدای خواهم که تو را به من رساند — به دعا چه خواهمت من که همه تو رام داری

نظر حسود مسکین طرقید از تفکر — نرسید در تو هر چند که تو لطف عام داری

چه حسود بلک عاشق دو هزار هر نواحی — نه خیالشان نمایی نه به کس پیام داری

تو خدای شمس دین را به من غلام بخشی — چو غلامیی ورا تو به شهان حرام داری

لقبت چو می‌بگویم دل من همی‌بلرزد — تو دلا مترس زیرا که شه کرام داری