دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۸۰

به حق و حرمت آنکه همگان را جانی — قدحی پر کن از آنکه صفتش می‌دانی

همه را زیر و زبر کن نه زبر مان و نه زیر — تا بدانند که امروز در این میدانی

آتش باده بزن در بُنهِ شرم و حیا — دل مستان بگرفت از طرب پنهانی

وقت آن شد که دل رفته به ما بازآری — عقل‌ها را چو کبوتر‌بچگان پرانی

نکته می‌گویی در حلقه مستان خراب — خوش بود گنج که درتابد در ویرانی

می جوشیده بر این سوختگان گردان کن — پیش خامان بنه آن قلیه و آن بورانی

چه شدم من‌؟ تو بگو هم که ‌«چه دانم‌؟» شده‌ام — کی بگوید لب تو حرف بدین آسانی‌؟