دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۷۹

ننگ هر قافله در شش دره ابلیسی — تو به هر نیت خود مسخره ابلیسی

از برای علف دیو تو قربان تنی — بز دیوی تو مگر یا بره ابلیسی

سره مردا چه پشیمان شده‌ای گردن نه — که در این خوردن سیلی سره ابلیسی

شلغم پخته تو امید ببر زان تره زار — ز آنک در خدمت نان چون تره ابلیسی

نان ببینی تو و حیزانه درافتی در رو — عاشق نطفه دیو و نره ابلیسی

نیت روزه کنی توبره گوید کای خر — سر فروکن خر باتوبره ابلیسی

از حقیقت خبرت نیست که چون خواهد بود — تو بدان علم و هنر قوصره ابلیسی

در غم فربهی گوشت تو لاغر گشتی — ناله برداشته چون حنجره ابلیسی

کفر و ایمان تو همی‌خور چو سگان قی می‌کن — ز آنک تو مؤمنه و کافره ابلیسی

تا دم مرگ و دم غرغره چون سرکه بد — ترش و گنده تو چون غرغره ابلیسی

گرد آن دایره گرده و خوان پر چو مگس — تا قیامت تو که از دایره ابلیسی