دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۹۱

هر که  از نیستی آید به سوی او خبری — اندر او از بشریت بنماند اثری

التفاتی نبود همت او را به علل — گر علل گیرد جمله ز علی تا به ثری

هر کسی کاو متلاشی شود و محو  ز خویش — به سوی او کند از عین حقیقت نظری

جوهری بیند صافی متحلی به حلل — متمکن شده در کالبد جانوری

تو به صورت چه قناعت کنی از صحبت او — رو دگر شو تو به تحقیق که او شد دگری

بشنو شکر وی از من که به جان و سر تو — که بدان لطف و حلاوت نچشیدم شکری