دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۵

الا ای روی تو صد ماه و مهتاب — مگو شب گشت و بی‌گه گشت بشتاب

مرا در سایه‌ات ای کعبه جان — به هر مسجد ز خورشیدست محراب

غلط گفتم که اندر مسجد ما — برون در بود خورشید بواب

از این هفت آسیا ما نان نجوییم — ننوشیم آب ما زین سبز دولاب

مسبب اوست اسباب جهان را — چه باشد تار و پود لاف اسباب

ز مستی در هزاران چَه فتادیم — برون مان می‌کشد عشقش به قلاب

چه رونق دارد از تو مجلس جان — زهی چشم و چراغ جان اصحاب

بخندد باغ دل زان سرو مقبل — بجوشد خون ما زین شاخ عناب

فتوح اندر فتوح اندر فتوحی — توی مفتاح و حق، مفتاحِ ابواب

ز نفط انداز عشق آتشینت — زمین و آسمان لرزان چو سیماب

بر مستانش آید می به دعوی — خلق گردد برانندش به مضراب

خمش کن ختم کن ای دل چو دیدی — که آن خوبی نمی‌گنجد در القاب