دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۵۳

بازآمدی که ما را درهم زنی به شوری — داوود روزگاری با نغمه زبوری

یا مصر پرنباتی یا یوسف حیاتی — یعقوب را نپرسی چونی از این صبوری

بازآمد آن قیامت با فتنه و ملامت — گفتم که آفتابی یا نور نور نوری

ای آسمان برین دم گردان و بی‌قراری — وی خاک هم در این غم خاموش و در حضوری

ای دلبر پریرین وی فتنه تو شیرین — دل نام تو نگوید از غایت غیوری

خورشید چون برآید خود را چرا نماید — با آفتاب رویت از جاهلی و کوری

بازآمد آن سلیمان بر تخت پادشاهی — جان را نثار او کن آخر نه کم ز موری

در پرده چون نشستی رسوا چرا نگشتی — این نیست از ستیری این نیست از ستوری

تره فروش کویش این عقل را نگیرد — تو بر سرش نهادی بنگر چه دور دوری

بازآمده‌ست بازی صیاد هر نیازی — ای بوم اگر نه شومی از وی چرا نفوری

بازآمد آن تجلی از بارگاه اعلا — ای روح نعره می زن موسی و کوه طوری

بازآمدی به خانه‌ ای قبله زمانه — والله صلاح دینی پیوسته در ظهوری