دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۵۴

گر روشنی تو یارا یا خود سیه ضمیری — در هر دو حال خود را از یار وانگیری

پا واگرفتن تو هر دو ز حال کفر است — صد کفر بیش باشد در عاشقان نفیری

پاکت شود پلیدی چون از صنم بریدی — گردد پلید پاکی چون غرقه در غدیری

دنبال شیر گیری کی بی‌کباب مانی — کی بی‌نوا نشینی چون صاحب امیری

بگذار سر بد را پنهان مکن تو خود را — در زیرکی چو مویی پیدا میان شیری

خوردی تو زهر و گفتی حق را از این چه نقصان — حق بی‌نیاز باشد وز زهر تو بمیری

زیر درخت خرما انداز همچو مریم — گر کاهلی به غایت ور نیز سست پیری

از سایه‌های خرما شیرین شوی چو خرما — وز پختگی خرما تو پختگی پذیری