دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۷

ای در غم تو به سوز و یارب — بگریسته آسمان همه شب

گر چرخ بگرید و بخندد — آن جذبه خاک باشد اغلب

از بس که بریخت اشک بر خاک — شد خاک ز اشک او مطیب

از گریه آسمان درآمد — صد باغ به خنده مذهب

من بودم و چرخ دوش گریان — او را و مرا یکی‌ست مذهب

از گریه آسمان چه روید — گل‌ها و بنفشه مرطب

وز گریه عاشقان چه روید — صد مهر درون آن شکرلب

آن چشم به گریه می‌فشارد — تا بفشارد نگار غبغب

این گریه ابر و خنده خاک — از بهر من و تو شد مرکب

وین گریه ما و خنده ما — از بهر نتیجه شد مرتب

خاموش کن و نظاره می‌کن — اندر طلب جهان و مطلب