دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۷۴

آن دم که دل کند سوی دلبر اشارتی — زان سر رسد به بی‌سر و باسر اشارتی

زان رنگ اشارتی که به روز الست بود — کآمد به جان مؤمن و کافر اشارتی

زیرا که قهر و لطف کز آن بحر دررسید — بر سنگ اشارتی است و به گوهر اشارتی

بر سنگ اشارتی است که بر حال خویش باش — بر گوهر است هر دم دیگر اشارتی

بر سنگ کرده نقشی و آن نقش بند او است — هر لحظه سوی نقش ز آزر اشارتی

چون در گهر رسید اشارت گداخت او — احسنت آفرین چه منور اشارتی

بعد از گداز کرد گهر صد هزار جوش — چون می‌رسید از تف آذر اشارتی

جوشید و بحر گشت و جهان در جهان گرفت — چون آمدش ز ایزد اکبر اشارتی

ما را اشارتی است ز تبریز و شمس دین — چون تشنه را ز چشمه کوثر اشارتی