دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۷۳

ای از جمال حسن تو عالم نشانه‌ای — مقصود حسن توست و دگرها بهانه‌ای

نقاش را اگر ز جمال تو قبله نیست — مقصود او چه بود ز نقشی و خانه‌ای

ای صد هزار شمع نشسته بدین امید — گرد تنور عشق تو بهر زبانه‌ای

ای حلقه‌های زلف خوشت طوق حلق ما — سازید مرغ روح در آن حلقه لانه‌ای

گویی میان مجلس آن شاه کی رسم — نی آن کرانه دارد و نی این میانه‌ای

این داد کیست مفخر تبریز شمس دین — زان دولتی که داد درختی ز دانه‌ای