دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۸۶

ای عشق کز قدیم تو با ما یگانه‌ای — یک یک بگو تو راز چو از عین خانه‌ای

از بیم آتش تو زبان را ببسته‌ایم — تا خود چه آتشی تو و یا چه زبانه‌ای

هر دم خرابیی است ز تو شهر عقل را — باد چراغ عقلی و باده مغانه‌ای

یا دوست دوستی تو و یا نیک دشمنی — یا در میان هر دو تو شکل میانه‌ای

گویند عاقلان دم عاشق فسانه‌ای است — شب روز کن چرایی اگر تو فسانه‌ای

ای آنک خوبی تو نشانید فتنه‌ها — عشق تو است فتنه و تو خود نشانه‌ای

ای شاه شاه و مفخر تبریز شمس دین — نور زمینیان و جمال زمانه‌ای