دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۹

یا وصال یار باید یا حریفان را شراب — چونک دریا دست ندهد پای نِه در جوی آب

آن حریفان چو جان و باقیان جاودان — در لطافت همچو آب و در سخاوت چون سحاب

همرهانِ آبِ حیوان خضریانِ آسمان — زندگی هر عمارت گنج‌های هر خراب

آب یار نور آمد این لطیف و آن ظریف — هر دو غمازند لیکن نی ز کین بل ز احتساب

آب اندر طشت و یا جو چون ز کف جنبان شود — نور بر دیوار هم آغاز گیرد اضطراب

عرق جنسیت برادر چون قیامت می‌کند — خود تو بنگر من خموشم وهو اعلم بالصواب