دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۰

کو همه لطف که در روی تو دیدم همه شب — وآن حدیثِ چو شکر کز تو شنیدم همه شب

گرچه از شمع تو می‌سوخت چو پروانه دلم — گرد شمع رخ خوب تو پریدم همه شب

شب به پیش رخ چون ماه تو چادر می‌بست — من چو مه چادر شب می‌بدریدم همه شب

جان ز ذوق تو چو گربه لب خود می‌لیسید — من چو طفلان سر انگشت گزیدم همه شب

سینه چون خانهٔ زنبور پر از مشغله بود — کز تو ای کان عسل شهد کشیدم همه شب

دام شب آمد جان‌های خلایق بربود — چون دل مرغ در آن دام طپیدم همه شب

آنکه جان‌ها چو کبوتر همه در حکم وی اند — اندر آن دام مر او را طلبیدم همه شب