دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۰۳

ای کاشکی تو خویش زمانی بدانیی — وز روی خوب خویشت بودی نشانیی

در آب و گل تو همچو ستوران نخفتیی — خود را به عیش خانه خوبان کشانیی

بر گرد خویش گشتی کاظهار خود کنی — پنهان بماند زیر تو گنج نهانیی

از روح بی‌خبر بدیی گر تو جسمیی — در جان قرار داشتیی گر تو جانیی

با نیک و بد بساختیی همچو دیگران — با این و آنیی تو اگر این و آنیی

یک ذوق بودیی تو اگر یک اباییی — یک نوع جوشییی چو یکی قازغانیی

زین جوش در دوار اگر صاف گشتیی — چون صاف گشتگان تو بر این آسمانیی

گویی به هر خیال که جان و جهان من — گر گم شدی خیال تو جان و جهانیی

بس کن که بند عقل شدست این زبان تو — ور نی چو عقل کلی جمله زبانیی

بس کن که دانش‌ست که محجوب دانشست — دانستیی که شاهی کی ترجمانیی