دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۰۲

شوری فتاد در فلک ای مه چه شَسته‌ای — پرنور کن تو خیمه و خرگه چه شَسته‌ای

آگاه نیستند مگر این فسردگان — از آتش تو ای بت آگه چه شَسته‌ای

آتش خوران ره به سر کوی منتظر — با مردمان زیرک ابله چه شَسته‌ای

دل شیر بیشه‌ست ولیکن سرش توی — دل لشکر حقست و توی شه چه شَسته‌ای

ای جان تیزگوش تو بشنو هم از درون — هم ره به توست بر سر هر ره چه شَسته‌ای

هین کز فراخنای دلت تا به عرش رفت — هیهای وصل و خنده و قهقه چه شَسته‌ای

دی بامداد دامن جانم گرفت دل — کان جان و دل رسید تو آوه چه شَسته‌ای

دولاب دولتست ز تبریز شمس دین — درزن تو دست‌ها و در این ره چه شَسته‌ای