دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۱۹

ای که تو عشاق را همچو شکر می‌کشی — جان مرا خوش بکش این نفس ار می‌کشی

کشتن شیرین و خوش خاصیت دست توست — زانک نظرخواه را تو به نظر می‌کشی

هر سحری مستمر منتظرم منتظر — زانک مرا بیشتر وقت سحر می‌کشی

جور تو ما را چو قند راه مدد درمبند — نی که مرا عاقبت بر سر در می‌کشی

ای دم تو بی‌شکم ای غم تو دفع غم — ای که تو ما را به دم همچو شرر می‌کشی

هر دم دفعی دگر پیش کنی چون سپر — تیغ رها کرده‌ای تو به سپر می‌کشی