دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۲۰

پیشتر آ پیشتر چند از این رهزنی — چون تو منی من توام چند توی و منی

نور حقیم و زجاج با خود چندین لجاج — از چه گریزد چنین روشنی از روشنی

ما همه یک کاملیم از چه چنین احولیم — خوار چرا بنگرد سوی فقیران غنی

راست چرا بنگرد سوی چپ خویش خوار — هر دو چو دست تواند چه ثمنی چه دنی

ما همه یک گوهریم یک خرد و یک سریم — لیک دوبین گشته‌ایم زین فلک منحنی

رخت از این پنج و شش جانب توحید کش — عرعر توحید را چند کنی منثنی

هین ز منی خیز کن با همه آمیز کن — با خود خود حبه‌ای با همه چون معدنی

هر چه کند شیر نر سگ بکند هم سگی — هر چه کند روح پاک تن بکند هم تنی

روح یکی دان و تن گشته عدد صد هزار — همچو که بادام‌ها در صفت روغنی

چند لغت در جهان جمله به معنی یکی — آب یکی گشت چون خابیه‌ها بشکنی

جان بفرستد خبر جانب هر بانظر — چون که به توحید تو دل ز سخن برکنی