دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۲۶

خیره چرا گشته‌ای خواجه مگر عاشقی — کاسه بزن کوزه خور خواجه اگر عاشقی

کاش بدانستیی بر چه در استاده‌ای — کاش بدانستیی بر چه قمر عاشقی

چشمه آن آفتاب خواب نبیند فلک — چشمت از او روشنست تیزنظر عاشقی

شیر فلک زین خطر خون شده استش جگر — راست بگویم مرنج سخته جگر عاشقی

ای گل تر راست گو بر چه دریدی قبا — ای مه لاغرشده بر چه سحر عاشقی

ای دل دریاصفت موج تو ز اندیشه‌هاست — هر دم کف می‌کنی بر چه گهر عاشقی

آنک از او گشت دنگ غم نخورد از خدنگ — ور تو سپر بفکنی سسته سپر عاشقی

جملهٔ اجزای خاک، هست چو ما عشقناک — لیک تو ای روح ِپاکْ، نادره‌تر عاشقی

ای خرد ار بحریی دم مزن و دم بخور — چون هنرت خامشیست بر چه هنر عاشقی