دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۲۷

نیست عجب صف زده پیش سلیمان پری — صف سلیمان نگر پیش رخ آن پری

آن پریی کز رخش گشت بشر چون ملک — یافت فراغت ز رنج وز غم درمان پری

تربیت آن پری چشم بشر باز کرد — یافته دیو و ملک گوهر جان زان پری

ما و منی پاک رفت ماء منی خشک شد — گشت پری آدمی هم شد انسان پری

دیده جان شمس دین مفخر تبریز و جان — شاد ز عشق رخش شادتر از جان پری